Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Οι περισσότεροι  φίλοι μου δεν είχαν καν χωριό και εγώ είχα την τύχη να έχω δύο: Ένα παραθαλάσσιο, από όπου ξεκινούσαν όλα μου τα καλοκαίρια, με νυχτερινή ζωή, παραλία, ωραία θάλασσα, παρέες, ανεμελιά… Όλη μου τη ζωή, ακόμα και τώρα, στα 34 μου, όταν σκέφτομαι καλοκαιρινές διακοπές, το μυαλό μου πάει εκεί.

Και ένα, σε μια γωνίτσα της ορεινής Αρκαδίας, όπου πέρναγα τα απόνερα των καλοκαιριών μου. Αφού είχα περάσει δύο  μήνες κάνοντας μπάνιο και έχοντας ξεχάσει πως είναι να φοράς παπούτσια, βρισκόμουν στο τέλος του καλοκαιριού  στον Παλαιόπυργο, όπου ζούσα ακριβώς το αντίθετο. Βροχή το μεσημέρι, δροσούλα και μπουφάν  το βράδυ, άλλος κόσμος.

Η αγαπητή σε όλους Θεία Κίτσω,καβάλα στο γαϊδουράκι της.

Θυμάμαι,  με πολλή αγάπη τους παππούδες μου που μας φρόντιζαν, τη θεία την Κίτσω να μας ρωτάει που «πουλαλάμε», το καφενείο της Γαρούφως, το μαγαζάκι του Κεσκεμπέ, που έτρωγα παγωτά και  γαριδάκια και έμαθα στα 6 μου πρόσθεση, παίζοντας  με τα άλλα παιδιά δηλωτή.Θυμάμαι τη γειτονιά που ήταν όλα τα σπίτια της ανοιχτά. Τη γιορτή του Αι Γιαννιού, τη λειτουργία, τη λαχειοφόρο, τα νοστιμότερα λουκούμια του κόσμου, τα αγωνίσματα, τις γαϊδουροδρομίες, τα βραβεία  και τέλος, το πανηγύρι. Αυτές είναι οι, καλοκαιρινές κυρίως, μνήμες που έχω ως παιδί από το χωριό.

Τα τελευταία χρόνια, με την παραίνεση  του πατέρα μου, γραφτήκαμε στον Σύλλογο Παλαιοπυργιωτών Αττικής, εγώ και τα αδέρφια μου. Οι εμπειρίες  που είχα μέχρι τότε  από τον σύλλογο ήταν κάποιες παιδικές γιορτές, κάποιες κοπές πίτας και: ο Φώτης (ο πατέρας μου) με τον Σπύρο (Μπίο), τον Σούλη, τον Κώστα τον Βήτα, τον Φίλη, τον Χρόνη, τη Σπυρούλα (και άλλους πολλούς, που όσους και αν αναφέρω, κάποιον θα ξεχάσω) να ’ναι εκεί. Με τους άντρες, τις γυναίκες και τα παιδιά τους, να προσπαθούν να μας «μπολιάσουν» με μία ιδέα που ήμουν ανήμπορος να καταλάβω.

 

Τα επόμενα χρόνια, μεγαλώνοντας, έβλεπα το ίδιο έργο: Τα ίδια άτομα να βρίσκονται  σε τακτά χρονικά διαστήματα και να λένε ιστορίες. Να έχουν να βρεθούν χρόνια και να’ ναι σαν χτες που ήταν μαζί , να είναι ευτυχισμένοι που συναντιούνται, να υπάρχει μία αγάπη, ένας σεβασμός, μία γλυκιά ατμόσφαιρα, ένα καρέ αναμνήσεων που ξετυλίγεται κάθε φορά που είναι η «παλιοπαρέα» μαζί, δίπλα σε έναν μπουφέ με καναπεδάκια και μπόμπες.

Στην κοπή της πίτας του Συλλόγου Παλαιοπυργιωτών Αττικής το 2017, στην συμπλήρωση 70 χρόνων απο την ίδρυση του. Διακρίνονται οι: Σιόλας Σπύρος, Τράκος Βαγγέλης, Τακόπουλος Σπύρος, Φίλης Βαγγέλης, Τράκος Θανάσης, Τράκος Μιχάλης, Φώτης Σιάννης, Τράκου Αγγελική, Τζία Πριοβόλου, Κωνσταντίνα Τσαρδούνη, Νίτσα Τράκου, Μαρία Ρήγα, Σοφία Σιόλα, Κατερίνα Σιάννη, Μαρία Τράκου, Μηλιά Αρίδα, Πούλια Τακοπούλου. Φωτογραφία: Φίλης Ευάγγελος

Αρχικά ένιωθα ότι όλο αυτό δεν αφορά ούτε εμένα, ούτε και τα παιδιά που είναι σύγχρονοι μου, τους  δεύτερης και τρίτης γενιάς Μπονταΐτες. Δε μας έκανε κέφι να ασχοληθούμε με έναν σύλλογο που απλά έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει .

Παρόλα αυτά, βλέποντας τον πατέρα μου και άλλα εμβληματικά, πλέον, στελέχη του Συλλόγου να αποχωρούν, αποφάσισα να μπω στο ΔΣ του συλλόγου και να ασχοληθώ. Έχοντας ακούσει ατέλειωτες ιστορίες και ποτισμένος με την αγάπη και την έγνοια γα το χωριό άρχισα  να σκέφτομαι τι είναι αυτό που θα μας έκανε να ενδιαφερθούμε και να συνεχίσουμε να διατηρούμε τους ισχυρούς δεσμούς  μας με τους ανθρώπους που ζουν σήμερα στο χωριό  που δεν έφυγαν ποτέ από κει κρατώντας στα χέρια τους  το μέλλον του και  φυλάγοντας τις ρίζες  μας .   Γιατί χωρίς αυτούς  θα ερχόταν η ερήμωση και το  χωριό θα ήταν  χωριό-φάντασμα, όπως είναι πλέον χιλιάδες χωριά στην Ελλάδα.

Στην αρχή  το ομολογώ, ασχολιόμουν με τον Σύλλογο, αλλά με βαριά καρδιά. Δεν  έβρισκα κίνητρο και δεν ήμουν τόσο ενεργός.  Μέχρι που ένα πρωί βρεθήκαμε να μιλάμε  με τον Θανάση τον Τράκο και  τον Αντώνη τον Παυλόπουλο. Εγώ, πειράζοντας τον Σούλη, έλεγα στον Αντώνη πόσο βαριέμαι τα ΔΣ του Συλλόγου, όταν αρχίζουν τις ιστορίες. Μου είπε, λοιπόν, ο Αντώνης, μία μεγάλη κουβέντα, που γυρίζει στο μυαλό μου από τότε. Ότι εμείς που ζήσαμε όλη μας τη ζωή στην Αθήνα, μεγαλώσαμε μόνοι. Έχουμε τον κύκλο μας, τη δουλειά μας, αλλά ως εκεί. Κλείνουμε την πόρτα και τα εν οίκω μη εν δήμω. Στο χωριό, όμως, δεν υπήρχε η απομόνωση, δεν υπήρχε η κλειστή πόρτα. Μεγάλωσαν όλοι μαζί. ΜΑΖΙ. Είτε ήταν συμμαθητές  είτε είχαν 20-30 χρόνια διαφορά. Στα εύκολα, στα δύσκολα , έζησαν μαζί και  έχτισαν ειλικρινείς σχέσεις, αδερφικές. Έχουν όλοι μια ιστορία να πουν για κάθε άνθρωπο του χωριού, ανθρώπινη, συγκινητική, αστεία, αληθινή ή υπερβολική. Που τις έμαθαν;  Από φήμες, από την τηλεόραση; Τα διάβασαν κάπου; Όχι. Τα έζησαν όλα αυτά, ήταν εκεί.

Από εκδρομή στο Μαίναλο το 2008. απο αριστερά προς τα δεξιά φαίνονται οι: Χρόνης Γιάννης, Φίλης Κώστας, Κουτσουράκη Αντωνία, Σιόλα Σοφία, Λιακόπουλος Μιχάλης, Φίλη Χριστινα, Παναγούλιας Χρήστος, Παναγούλιας Δημήτρης, Κουτσουράκης Σπύρος, Σιόλας Σπύρος, Τακόπουλος Σπύρος, Κόλλια Σπυριδούλα, Αρίδα Μηλιά, Αρίδας Γιάννης, Φίλης Μπάμπης, Τράκος Μιχάλης. Φωτογραφία: Φίλης Ευάγγελος

Αν για μας, τους πιο νέους, ο Παλαιόπυργος  είναι μια τοποθεσία, το χωριό των γονιών μας που θα πάμε να ξεκουραστούμε, να κάνουμε διακοπές, γι’ αυτούς είναι τα παιδικά, τα πιο τρυφερά και ανέμελα χρόνια, το πατρικό τους , το σχολειό  τους, οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι  τους. Οι αναμνήσεις  των παιδικών τους χρόνων, που κουβαλάνε μαζί τους είτε ζουν στην Τρίπολη, είτε στο Σικάγο, στο  Σαν Φρανσίσκο ή στην Αδελαΐδα. Τώρα πλέον δε με κουράζουν οι ιστορίες τους, γιατί  μέσα απ’ αυτές  τους βλέπω να γίνονται ξανά νέοι. Να αποκτούν ξανά την παιδικότητα και την αθωότητα που είχαν πριν φύγουν από τον τόπο τους. Από τους ανθρώπους τους. Τον κύκλο τους. Έτσι, επικροτώ και στηρίζω ένθερμα τη χρησιμότητα του Συλλόγου και προτείνω και σε όλους , κυρίως τους συνομηλίκους   μου,  να έρθουν  μαζί μας και να συμμετέχουν . Όχι  μόνο για να καλύψουμε την ανάγκη να υπάρχει συνέχεια, αλλά  γιατί το οφείλουμε και σ’  αυτούς, που τόσα χρόνια  κρατάνε τον Σύλλογο  ζωντανό.

Πρώτο μεγάλο βήμα και κοινό σημείο αναφοράς  είναι αυτή η ιστοσελίδα, που πήραμε την πρωτοβουλία να στήσουμε.   Είναι ο κρίκος που θα συνδέσει όλους τους συγχωριανούς και όλους όσους αγαπούν το χωριό μας  όπου κι αν βρίσκονται . Με σκοπό την άμεση και  εύκολη  επικοινωνία μεταξύ μας  σας καλούμε να μας στηρίξετε και να απολαύσετε μαζί μας αυτή την εμπειρία.

Στιγμιότυπο απο το αντάμωμα του 2005. Μπονταΐτες από όλο τον κόσμο σε μία φωτογραφία.

Έχετε παρόμοιες εμπειρίες από το χωριό μας; Αν ναι, σας καλούμε να τις μοιραστείτε.